Page 2

Page 2

Sit hoc ultimum bonorum, quod nunc a me defenditur;

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis; Age, inquies, ista parva sunt. Intrandum est igitur in rerum naturam et penitus quid ea postulet pervidendum; Non enim quaero quid verum, sed quid cuique dicendum sit. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Duo Reges: constructio interrete. Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Beatus sibi videtur esse moriens. Aut haec tibi, Torquate, sunt vituperanda aut patrocinium voluptatis repudiandum. Optime, inquam. A mene tu? Equidem, sed audistine modo de Carneade?

Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Ratio quidem vestra sic cogit. An est aliquid per se ipsum flagitiosum, etiamsi nulla comitetur infamia? Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis.

Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. Quare attende, quaeso. Res enim concurrent contrariae. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Itaque ad tempus ad Pisonem omnes.

Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere.

Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? Ratio quidem vestra sic cogit. Sed fac ista esse non inportuna; Recte, inquit, intellegis. Quae contraria sunt his, malane?

Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus;

Cum praesertim illa perdiscere ludus esset. Quid de Platone aut de Democrito loquar? Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Sed ad illum redeo. Sed tamen est aliquid, quod nobis non liceat, liceat illis. Etenim nec iustitia nec amicitia esse omnino poterunt, nisi ipsae per se expetuntur. Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Recte, inquit, intellegis.

Cur id non ita fit? Ac tamen hic mallet non dolere. Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio. An potest, inquit ille, quicquam esse suavius quam nihil dolere? Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. An est aliquid per se ipsum flagitiosum, etiamsi nulla comitetur infamia? Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Itaque hic ipse iam pridem est reiectus; Illa tamen simplicia, vestra versuta.

Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Illud non continuo, ut aeque incontentae.

Invidiosum nomen est, infame, suspectum. Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Aut haec tibi, Torquate, sunt vituperanda aut patrocinium voluptatis repudiandum. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio? Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem. Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster? Satis est ad hoc responsum.

Semper enim ita adsumit aliquid, ut ea, quae prima dederit, non deserat. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus.

Sequitur disserendi ratio cognitioque naturae; Ad eas enim res ab Epicuro praecepta dantur. Quare attende, quaeso. Ergo, si semel tristior effectus est, hilara vita amissa est? Istic sum, inquit. Equidem etiam Epicurum, in physicis quidem, Democriteum puto.

Hic ambiguo ludimur.

Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Itaque haec cum illis est dissensio, cum Peripateticis nulla sane. Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur.

Ergo instituto veterum, quo etiam Stoici utuntur, hinc capiamus exordium. At enim sequor utilitatem.

Explanetur igitur. Sed haec in pueris; Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Videmusne ut pueri ne verberibus quidem a contemplandis rebus perquirendisque deterreantur? Efficiens dici potest. Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Efficiens dici potest. Bonum integritas corporis: misera debilitas. Negare non possum.

Haec igitur Epicuri non probo, inquam. Contemnit enim disserendi elegantiam, confuse loquitur. Huius, Lyco, oratione locuples, rebus ipsis ielunior. Quoniam, si dis placet, ab Epicuro loqui discimus.

Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum. De vacuitate doloris eadem sententia erit. Odium autem et invidiam facile vitabis. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Hoc non est positum in nostra actione. At multis malis affectus. Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem;

Non potes, nisi retexueris illa. Sed ad illum redeo. Suo genere perveniant ad extremum; Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Cur igitur, cum de re conveniat, non malumus usitate loqui? Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Sint modo partes vitae beatae.

Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum?

Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Eadem nunc mea adversum te oratio est. Tollenda est atque extrahenda radicitus. Id mihi magnum videtur. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur.

Poterat autem inpune; Earum etiam rerum, quas terra gignit, educatio quaedam et perfectio est non dissimilis animantium. Verum hoc idem saepe faciamus. Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho; Velut ego nunc moveor. Immo istud quidem, inquam, quo loco quidque, nisi iniquum postulo, arbitratu meo. Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem; Hos contra singulos dici est melius. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur.

Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus.

Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster? Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant. Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. Et quidem, inquit, vehementer errat; Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Moriatur, inquit. Heri, inquam, ludis commissis ex urbe profectus veni ad vesperum.

Murenam te accusante defenderem. Sed hoc sane concedamus. Quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat? Ut aliquid scire se gaudeant? Videamus igitur sententias eorum, tum ad verba redeamus. Qui enim existimabit posse se miserum esse beatus non erit. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit?

Invidiosum nomen est, infame, suspectum. Equidem, sed audistine modo de Carneade? Quod idem cum vestri faciant, non satis magnam tribuunt inventoribus gratiam. Confecta res esset. Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando; Nam ista vestra: Si gravis, brevis;

Mihi enim satis est, ipsis non satis. At enim sequor utilitatem. Quodsi vultum tibi, si incessum fingeres, quo gravior viderere, non esses tui similis; Atque haec coniunctio confusioque virtutum tamen a philosophis ratione quadam distinguitur.

Vestri haec verecundius, illi fortasse constantius. Quis est tam dissimile homini. Quo modo autem philosophus loquitur? Idemne, quod iucunde? Stoici scilicet. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis.

Ut in voluptate sit, qui epuletur, in dolore, qui torqueatur.

Ut in geometria, prima si dederis, danda sunt omnia. Sed quid sentiat, non videtis. Inscite autem medicinae et gubernationis ultimum cum ultimo sapientiae comparatur. Rapior illuc, revocat autem Antiochus, nec est praeterea, quem audiamus. Nunc de hominis summo bono quaeritur; Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn.

Prodest, inquit, mihi eo esse animo. Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Sed haec nihil sane ad rem; Atqui eorum nihil est eius generis, ut sit in fine atque extrerno bonorum. Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Cum autem negant ea quicquam ad beatam vitam pertinere, rursus naturam relinquunt. Post enim Chrysippum eum non sane est disputatum. Videsne, ut haec concinant? Nam quid possumus facere melius?