Page 3

Page 3

Me igitur ipsum ames oportet, non mea, si veri amici futuri sumus.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Illa argumenta propria videamus, cur omnia sint paria peccata. Scrupulum, inquam, abeunti; Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere? Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Duo Reges: constructio interrete.

Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Ex rebus enim timiditas, non ex vocabulis nascitur. Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus;

Bestiarum vero nullum iudicium puto. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Quis hoc dicit? Si enim ad populum me vocas, eum.

Ergo in utroque exercebantur, eaque disciplina effecit tantam illorum utroque in genere dicendi copiam. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum? Quod vestri non item. Sed fortuna fortis; Verba tu fingas et ea dicas, quae non sentias? Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est?

Nam si amitti vita beata potest, beata esse non potest. Est, ut dicis, inquit; Sed finge non solum callidum eum, qui aliquid improbe faciat, verum etiam praepotentem, ut M. Tum Quintus: Est plane, Piso, ut dicis, inquit. Quorum altera prosunt, nocent altera. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Quid ergo hoc loco intellegit honestum?

Sint modo partes vitae beatae. Suam denique cuique naturam esse ad vivendum ducem. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret? Nunc de hominis summo bono quaeritur; Vide igitur ne non debeas verbis nostris uti, sententiis tuis. An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt.

Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster? Videmusne ut pueri ne verberibus quidem a contemplandis rebus perquirendisque deterreantur? Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem; Animi enim quoque dolores percipiet omnibus partibus maiores quam corporis. Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem;

Hic nihil fuit, quod quaereremus. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Itaque ad tempus ad Pisonem omnes. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; De quibus cupio scire quid sentias. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum. Quod autem ratione actum est, id officium appellamus. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Satisne vobis videor pro meo iure in vestris auribus commentatus?

Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici.

Ut optime, secundum naturam affectum esse possit. Immo videri fortasse. Nam quid possumus facere melius? Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Progredientibus autem aetatibus sensim tardeve potius quasi nosmet ipsos cognoscimus. Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Facillimum id quidem est, inquam. Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere.

Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Quorum altera prosunt, nocent altera. Quod autem ratione actum est, id officium appellamus. Nemo igitur esse beatus potest. Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est? Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Minime vero, inquit ille, consentit. Illud non continuo, ut aeque incontentae. Gerendus est mos, modo recte sentiat.

Satisne ergo pudori consulat, si quis sine teste libidini pareat?

Hic ambiguo ludimur. Cum audissem Antiochum, Brute, ut solebam, cum M. Sed venio ad inconstantiae crimen, ne saepius dicas me aberrare; Cum autem negant ea quicquam ad beatam vitam pertinere, rursus naturam relinquunt. Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio? Nam ista vestra: Si gravis, brevis; Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Dempta enim aeternitate nihilo beatior Iuppiter quam Epicurus; Honesta oratio, Socratica, Platonis etiam.

Nihilne est in his rebus, quod dignum libero aut indignum esse ducamus? Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret? Et nemo nimium beatus est; Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico.

Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam.

Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; A mene tu? Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Graecis hoc modicum est: Leonidas, Epaminondas, tres aliqui aut quattuor;

Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Sed potestne rerum maior esse dissensio? Nonne igitur tibi videntur, inquit, mala? Simus igitur contenti his. Ne tum quidem te respicies et cogitabis sibi quemque natum esse et suis voluptatibus?